حكومت خراسان و توابعش نخواهم كاست و چيزى از اينها را از وى دريغ نخواهم داشت و [ ديگرى را بجاى وى ] نخواهم گرفت و او را خلع نخواهم نمود و از همه مردم هيچكس را در وليعهدى و خلافت بر وى مقدم نخواهم داشت و در جان و خون و امور خصوصى و عمومى و حكومت و اموال و تيولها و مستغلاتش ، مكروهى بر وى وارد نخواهم ساخت و به هيچ وسيله اى [ چيزى را ] بر وى دگرگون نخواهم كرد و احدى از منشيان و كارمندان و كارگزاران او را كه همراه وى شده و نزد او اقامت گزيده‌اند ، در حكومت خراسان و توابع آن و جز آن از آنچه امير المؤمنين هارون در حال حيات و تندرستى خود به او واگذاشته است از جمعآورى ( خراج ) و مالها و طراز و بريد و صدقات [ و ده يك ] و عشرها و جز آن از امور مربوط به حكومت خراسان ، حساب نخواهم كشيد و كسى را هم بدان امر نمىكنم و ديگرى را در اين كار آزاد نمىگذارم و در دل ندارم كه از اين باب چيزى درباره وى انجام دهم و بتيول او چشم ندارم ( و خواهان بريدن از او نيستم ) و چيزى را از آنچه امير المؤمنين هارون هنگام زندگى و خلافت و سلطنت خود براى وى قرار داد است ، از همه آنچه در اين ( عهد ) نامه‌ام نام بردم و از بيعتى كه براى او بر من و بر همه مردم گرفته است ، كم نكنم و هيچكس را در خلعش و مخالفتش آزاد نگذارم و در اين باره از احدى از مردم سخنى نشنوم و در نهان و آشكار بدان رضا ندهم و درباره اش سهلانگارى روا ندارم و از وى تغافل نورزم و از هيچيك از بندگان نيكوكار و بدكار ، راستگو و دروغگو ، خيرخواه و خيانتكار ، نزديك و دور ، و نه از هيچيك از فرزندان آدم ، از مرد و زن ، در هيچيك از كارها ، پنهان و آشكارش و حق و باطلش [ و باطن ] و ظاهرش ، و نه در هيچ راهى از راهها به منظور تباه كردن چيزى از آنچه براى عبد الله پسر امير المؤمنين هارون ملتزم شده‌ام و در اين ( عهد ) نامه‌ام بر خود شرط كرده و واجب ساخته‌ام و بعنوان شرط نام برده‌ام ، مشورتى و راه چاره اى و مكرى نپذيرم و اگر كسى از مردم ، دسته جمعى يا تنها ، پنهان يا آشكارا ، خواست بدى يا مكروهى ( به او رساند ) يا